DIT UN DAT

PLATTDÜÜTSCH

IN KARK

Romantik un blage Striemen

Mien Fründ „Peter“ weer Moler, aver og jümmers noch son beten Seemann, or beter seggt, he weer Fischer mit’n Rest vun Romantik. Weer he doch bi Kriegsend mit den groten Treck vun Pommern, no Hamborg komen un in Finkwarder anland. Kinner hebt dat jo meist wat lichter, ward se rutreten ut jümmer Heimot, se speelt mit anner Kinner un dorbi hett Peter og Platt liert. To de Tied geef dat ob Finkwarder noch vele Fisher un kemen nu Ferien, düttmol to Wiehnachten, is he mit enen Kutter rutfohrt, to’n Fischfang. „An Bord weer de Schipper, twee Fischerlüüd un ik as Schippsjung.“ So vertell he. „Bie’t Fischen sünd al Lüüd vergnöögt un sünd de Netten vull, is og de Stimmung good, Leder ward sungen,    nu og al mol en Wiehnachtsleed. To Wintertied sünd de Daag kort, fröh ward de Nachtwach indeelt. Ik weer düttmool mit de twete Wach an, de Schipper wies mi noch un nochmool in: „Pass mi ob de Lüchen ob un mook mi keen Feuer mit Petroleum, mook Alarm wenn Fisch to sehn is!“ So seeg he un gung to Puch. „Ik weer alleen ob Deck, de Kutter leeg so still as ob en’n Aantendiek, wied buten in de grote See. Keen Lufttoog, keen Luud, blods en lieses Snorken keem ut de Kojen vun de Fischerlüüüd. Ik güng ob liese Sohlen mien Runnen, keek no de Positionslüchen, de Moand güng ob un sien Lücht mook dat Woter deep un gröön. Noch en Run’n un dat Gröön misch sik mit Sülber un jümmer mihr, bit aln’s sülber weer. Fisch, so wiet ik kieken kunn un uns Kutter merden in. Ik reet dat Muul ob, Alarm, rut ut de Kojen, aver keen Ton wull ut mien Kehl rut, stunn blods dor un kunn dat wunnersome Bild nich twei moken. Stunn dor as in’n Droom un kunn mi nich rögen, bit ik en in’n Nacken kreeg: „Du verdreide Bengel!“ Schreeg de Schipper un no ünnen to „rut ut de Kojen, mook de Netten kloor!“ De Diesel wöör ansmeten un achter de Fisch ran, aver veel weer nich mihr to fangen, de Swarm weer al aftrocken.

Nu kreeg ik wat mit’n Tauend, toerst de Schipper, den de beden Fischerlüüd un de an dullsten, weern se doch an den Fang beteiligt. Mien Oors weer gröön un blaag, ik kunn dree Daag nich sitten un lopen, aver to Wiehnachten weer ik wedder bi Mudder to Huus ob Finkwarder. Dat scheune Bild is mi bleven: Uns Kutter wied buten ob See, in’n hellen Moandenschien, in’n groten sülber’n Fischswarm!“    Richard Weigand

Zeichnung R. Weigand

Grote Gnaad - in uns Hannen

Vun grote Gnaad harr uns Paster predigt. Gnaad för Arme un Hungrige, in Kriegs- un Nokriegstieden. To de Tieden harrn al de Minschen Smacht, de Utbombten ut de Städte, de Verdrebenen ut Ost un Westpreußen un og de Hiesigen. Dor weer dat een grote Gnaad vun de Buern, de hungrigen Minschen, ob ehr Feller, Kantüffel stoppeln to loten un later og de Aehren vun dat Kurn to sammeln.

De Gnaad mit Kantüffel stoppeln, harr aver og mit de Landmaschin to doon, de Buur plöög mit Peer un Roder, de Kantüffel ut de Eer. De müssen nu vun Helperslüüd obsammelt warden, dorbi bleven Kantüffel in de Eer un vele wörn og vun de Helper mit de Scho wedder rinnpett. Mach ween se hebt dor later sülben stoppelt.

Mit son Arbeed heff ik mi dat erst Geld verdeent, Kantüffel sammeln, Roben planten, og Roben trecken. Foftig Penn de Stünn, tweeföftig för den halven Dag. Roben trecken güng bi uns og mol anners, wi harrn wedder mol Smacht un nix to Eten, wussen aver een godes Feld mit Steckröben, uns Överlebensmiddel to de Tied. Man mit twee Roben in de Hannen, kreeg de Buer mi foot un in sien grote Gnaad hau he mi fix wat ob'n Moors. De Roben heff ik liekers mitbröcht un de Wehdaag og flink vergeten. Aver nu weer Konfirmanden-Ünnerricht, mit achtein Jungs in den Johrgang. Dor keem no'n Ogenblick de Fraag vun den Paster: „Richard, du kennst das siebente Gebot?" „Ja-a, du sollst nicht stehlen!" „Und die Steckrüben?" Froog he. „Oh Mann, woans weet he dorvun?" frag ik mi un anter em „ik harr Hunger!" Vun achter keem de Fraag vun een vun de Jungs: „Herr Paster, welche Nummer bekommt das Gebot?"„Du sollst nicht Hunger leiden!" Mi dücht de Paster krööp son beten in sik rin, brabbel wat vun böse Tieden un wieder güng de Ünnerricht. As Grote Gnaad is mi för mien Leefdag bleven: „Dat wi düsse legen Johrn heel un gesund överleeft hefft, in Freden un Frieheet!"

Ach bleib mit deiner Gnade bei uns, Herr Jesu Christ, dass uns hinfort nich schade des bösen Feindes List!   Richard Weigand